Ahalimize duyururum.. Burası
doğal bir “yağmalama” alanı.. Aklınızın bir köşesinde dursun..
Öte yandan Sevilla şehrinin Yunan mitolojisindeki Herkül tarafından kurulduğu yolunda duyumlar aldım.. Pek mantıklı gelmedi ama araştırıyorum..

Zülfü Livaneli bir vakitler Sevilla şehrinden söz ederken “Harika bir yer..” demişti..
Peşin peşin kafamda öyle bir beklenti vardı.. Havaalanından çıkıp da şehrin merkezine doğru ilerlerken fikrim biraz karıştı..
Otoban bağlantısı üç şeritli yollar, büyük beton binalar.. Büyük sanayi kuruluşların devasa logoları..
Yolun iki yanını seyrederken “Zülfü başka bir yerden söz etti zahir.. Aklımda Sevilla gibi kalmış..” diye düşündüm..
Yanılmışım..

***

Şehir merkezi bambaşka bir dünya.. Bizim otel de şansımıza burada..
Daracık sokaklar, Orta Çağ’dan kalma rengârenk evler.. Bulabildikleri her yere dikilen narenciye ağaçları.. Bizler gibi yağmacı gen taşıyanların edebini bozacak kadar kışkırtıcı..
Yolda yürüyorsun.. İki yana park etmiş araçların üzerine dallarını sarkıtan ağaçlarda top top portakallar var.. Elini uzatsan koparırsın bir tane..
Normal bir Türk vatandaşı bunu gördüğünde “Şuraya bir büfe açsam.. Portakal suyunu bedavaya getiririm..” diye hesap yapar..

SANTA CRUZ

Sevilla nam şehir Endülüs hanedanlığının payitahtı.. Benim otelin bulunduğu Santa Cruz ise yüzlerce yıl bu hanedana başkentlik yapan Sevilla’nın Yahudi mahallesi..
Endülüs halifelerinin oturduğu Alcazar Sarayı ve onların dillere destan bahçeleri hemen bu mahallenin yanında..
Dünyanın en büyük katedrali burada.. İslam mimarisinin izlerini taşıyan bu dev gotik yapının devasa bir de kulesi var..
Yerden yukarı kırk iki metre..
Yükseklik olarak da Londra’daki Saint Paul Katedrali ile Vatikan’daki Saint Peter katedrallerinden sonra Avrupa’da üçüncü..
Yanında Alcazar Bahçeleri ve onların etrafında yaşayan Endülüs zadegânlarının evleri..
Oradan Santa Cruz’daki cafe’lerle süslü Los Venerables’e defalarca gidip geldim.. Yine de seyrine doyamadım..

***

Gerçi dün akşam üstü başlayıp saat sekiz buçukta otelin lobisinde biten turum pek gönüllü değildi..
Bir labirenti andıran sokaklarda kaybolmam. Dönüp dolaşıp her seferinde aynı meydana gelmem tahılla beslenmenin yarattığı bir zihinsel sorun..
Feryal Hanım’ın pılı pırtı alma hevesiyle çıktık yola..
Türkiye’de pırtı yok ya! İlle kendine buradan fistan neyim alacak..
Bahanesi de “Havanın bu kadar güzel olacağını tahmin etmemesi..” kışlıklarla gelmesi..
Meteoroloji artık dünyanın neresine gidersen git, on günlük tahmini dakika hesabı ile veriyor..
Bizim kız bilgisayar çağında rasatını kendisi göz kestirimi yapıyor..

MANTO ALIŞVERİŞİ

Yazlık kıyafet aldı mı peki? Ne gezeeer? Bize iki saatlik piyade eğitimi yaptırdıktan sonra tutup bir kışlık pardösü aldı..
Sonra da yoruldum, deyip otele döndü..
Ben de yolda karşılaştığım Mustafa Oğuz ile “Saat beş drinki”ne takıldım..
Otelde çocuklar bekliyor.. Akşam yemeğine gideceğiz.. Telefonla arayıp çağırdılar.. Şaşkınlığımız burada verdi semeresini..
Dön Allah dön..
Otelde bekleyenlerden gelen “mahalle baskısı” üzerimde bir de gerilim yaratmış ki terden sırılsıklamım..
Otelin yerini kime sorsam bir tarif veriyor ama İspanyolca olduğundan bana faydası yok..
Buranın ahalisi İngilizce fukarası..
Sabah akşam turist kaynayan bir mekânda yıllarca garsonluk yapan birinin dahi “red wine” dendiğinde bunun “Kırmızı Şarap” olduğunu anlayacak potansiyeli yok..
O yüzden turistler içeceklerin İspanyolcasını çabucak öğreniyor.. Temsil ben “Tinto”nun kırmızı, “Bianka”nın da beyaz olduğunu kurs görmeden bellemiş biriyim..

***

Aralarında Beyaz’ın da bulunduğu grup beni telefonla “Haydi artık..” diyerek bunalttığı sırada bereket versin iş adamlarımızdan İbrahim Kefeli’ye rastladım..
Yanındaki genç kızlardan (ispiyon gibi oldu ama elimizden çıktı bir kere..) biri güzel İspanyolca konuşuyor..
Bana doğru tarifi öğrenip yapan, otel lobisindeki aç hasretliklere kavuşturan da odur..

NAKLEN YEMEK..

Akşam yemeğini cümbür cemaat yedik.. Acun Ilıcalı, Beyaz, İlker Yasin ille de Uğur Dündar soframızın televizyon yıldızları..
Ev sahibimiz de Star’ın paşası Fatih Edipoğlu.. Yemeğin parasını ille de bir şekilde çıkaracak ya!
Naklen yayın için gelen televizyon ekibini de peşine takmış..
Biz acımızdan ölmüş bir halde önümüze ne gelirse taam ediyoruz.. Kameraman da bizim hallerimizi kayda geçiyor..
Türkiye’de “Flaş.. Flaş.. Flaş.. Fenerlilerin sofrasındaki Galatasaraylı kimdi? Az sonra..” deyip cayırtı yapacaklar..
İlker Yasin ile Feryal mikrofonu nöbetleşe muhabbetin içine katıyorlar..
Kardeşim kamerayı sofraya tutsanız da millet görse bari..
Hayatımın en ucuz prodüksiyon yemeğiydi..
On beş kişilik masada iki zeytin tabağı ile bir patates salatası var o kadar.. Milletin çoğu televizyondan gelme olduğundan “dekordur belki..” deyip onlara da dokunan yok..
Arada bir masaya ot türü şeyler konuyor.. Garson kızlar iki dolandıktan sonra hemen hamle edip o tabağı kaldırmaya yelteniyorlar..
Belli ki başka müşteriye kakalayacaklar..

***

Haliyle biraz siniryâb oldum.. Biraz da badenin etkisi.. Mikrofonu bana uzattıklarında futbola dair ileri geri konuştum..
“Sevilla’ya karşı Fener sahaya nasıl çıkmalı..” sorusuna “Mümkünse on dört kişiyle başlamalı..” türünden cevaplar vermem bundandır..
Zico’nun futbola benim yanımda başladığını, maçtan önce beni arayıp “Abi takımı nasıl kurayım?” diye sorduğunu da bedava içkinin tesiriyle söyledim..
Tamamı spor giyinmiş masanın tek takım elbiselisi Uğur Dündar’a “Sen siyasete girmek istediğinden böyle geziniyorsun..” deyip bulaşmam da bu sebeptendir..
Resmi açıklama: Size seyrettirecekleri görüntülerin benimle ilgili kısımları tamamıyla fotomontajdır..
Maçı da sonra anlatacağım.. (Kadınlar hakkındaki raporum bonus..)