Bak hele ne soruyor: Fatih Hoca’nın köklerinde evliya mı var?.. ZÜRİH İtalya-Fransa maçına yetişmek için sabah vakti erken yola koyuldum. Yine trendeyim. Yine yağmur... Kurşuni ve kasvetli bir hava. İnternetten gazeteleri tarıyorum. Bizim basın elbette coşkulu. Avrupa basını da Türkiye’nin maçı son anda koparmasını üstü örtülü bir şaşkınlıkla alkışlıyor. Nihat’la Arda hak ettikleri gibi ön plana çıkıyorlar. İngiliz The Daily Telegraph’ın başlığı güzel: “Türkler tarih yazdı!” Ve ben de oradaydım, bu tarih yazılırken. Hâlâ da heyecanını yaşıyorum. Maçın etkisinden kurtulabilmiş değilim. Bizim gazeteci milleti bayılır, “Tarihe tanıklık ettim!” demeye. Ya da gerçekten çok önemli bir olayın içindeyse, “Ben oradaydım!” cümlesinin altını çizerek tarihe not düştüğünü anlatmaktan hoşlanır. Geçen akşam da öyle oldu. Stad de Geneve’de, son 15 dakikada bir mucize gibi gerçekleşen şahlanışla Çekleri, tıpkı İsviçre maçındaki gibi can havliyle yenerek, Avrupa’da ilk sekizin içine girerken milli takımımız gerçekten tarih yazdı ve biz gazeteci milleti de duygu fırtınaları içinde buna tanıklık ettik. Maç yeni bitmişti. Şaşkındık. Sevinçten havalara uçuyorduk. Futbol geyiği başlamıştı bile. Bir meslektaşım soruverdi: “Bazen gerçekten merak ediyorum, Fatih Hoca’nın köklerinde esaslı bir evliya mı var diye...” Hoca’nın İsviçre maçında olduğu gibi bir kez daha son anda vaziyeti kurtardığını ima ediyor, “Hoca amma da ballı!” demeye getiriyordu. Bir yerde, Hoca’yla aslanlarının bize yaşattıkları güzel futbolun keyfini çıkarıyorduk neşe içinde... Ama ilk yarı bittiğinde böyle değildik. Hele 62. dakikada 2. golü de yediğimiz zaman dağılmıştı gazeteci milleti. Aldığım notlara bakıyorum: İyi başlamadık maça... Sürekli top şişiriyoruz ileriye ama alan, tutan yok. Çekler’in oyununa bakınca, “Bu takım bizi yener!” duygusu tomurcuklanıyor. Çekler çok daha etkili. Bizim takımda inisyatif alabilen, kendine güvenen, topa basıp, adam eksiltip top dağıtabilen -biraz Arda dışında- tek bir oyuncu yok. İkinci yarı notlarım: Zor dostum zor! Buraya kadar mı?.. Bu maçı çevirebilmek tam bir mucize artık! Dakika 70, Çekler’in üçüncü golü direkten döndü. Yazık, buraya kadarmış, bu oyunla, bu yapıyla bu kadar. Sürpriz yapamadık! Böylesine umutsuzdum. Ve 75. dakikada Arda çıktı sahneye. Arkasında dünyanın en iyi üç kalecisinden biri Petr Cech, 88’de Nihat’a beraberlik golünü hediye etti. 90’da da Nihat öyle şahane bir gol attı ki... Dünyalar bizim oldu. Çekler yıkıldı, biz dirildik! Futbol bu işte. Ne yapacağı belli olmuyor. Güzelliği de belki buradan kaynaklanıyor. Ama Fatih Hoca’dan bir ricam var. Böyle giderse perişan olacağız. Mecbur muyuz maçı hep son dakikalerde koparmaya?.. Buna kalp dayanmaz. Kim bilir belki de Hoca bu yüzden, yani içimizde kimilerinden kurtulmak için bu son dakika taktiğine başvuruyordur. Ama bu kötü bir alışkanlık! Yazık değil mi bu gazeteci milletine de? Gece yarılarına doğru gerile gerile fücceten gitmeye başlayacağız birer ikişer... Maçın sonlarına doğru hep aynı şeyler yaşanıyor. Yazılar oluşturuluyor, yapıları kuruluyor; bir çoğunda Fatih Hoca da çarmıha gerilmiş ya da ipe gönderilmek üzere bekleniyor, son tık için... Sonra bir bakıyoruz, bir canlanma bizim takımda. Sabri giriyor, Hamid öne çıkıyor; Arda yılan gibi daha çok kıvrılıyor, yampiri yampiri soldan daha sık geliyor; Tuncay arkadaşlarını ateşlemeye ve Nihat nihayet topla buluşmaya başlıyor. Çıt bir gol. Çıt bir gol daha... Haydaa! Şimdi n’olacak? Yazılar sil baştan! Büyük bir hızla, gerile gerile, yazılara takla attırmaktan başka çare kalmıyor. Sevgili Fatih Hoca, Her seferinde böyle olacaksa, bu kötü son dakika alışkanlığından kurtulma şansınız yoksa, galiba siz gazeteci taifesinin kimilerinden bu yolla kurtulabileceksiniz. Bu heyecana, bu coşkuya kalp dayanmaz çünkü... Haydi bakalım kolay gelsin. Finale finale, Viyana’nın fethine!