Baksana ne güzel, yağmursuz ve de kasvetli olmayan bir hava. Güneşi nihayet Viyana’da yakaladık.
Güneşin zaptı yakın!
Karıştırma, zaptı yakın olan Viyana...
Peki kardeşim, söyle bakalım:
Allah futbolda taraf tutar mı?
Ya da iş Allah’a kalsa, bütün maçlar berabere mi biterdi? Bu soruyu, Hollandalı futbol efsanesi Cruyff’a sormuşlar, “Evet, berabere biterdi” diye yanıtlamış...
Ama sen en iyisi bu işlere bir de Allah’ı sokmasan.
Peki ya milliyetçilik...
N’olmuş milliyetçiliğe?..
İsviçre gazetelerinden birinde, gazeteci milletinden biri haberinde bana hafif tertip dokundurmuş...
Nasıl?
“Bizim bildiğimiz Hasan Cemal aklı başında biridir” diye yazıyor, “Liberal, Avrupa’dan yana olan bu Türk meslektaşımıza bir şeyler olmuş. Kalkmış, ‘Evet, finale finale, Viyana’nın fethine!’ diye borazan çalmış köşesinde... ‘Bizim takım artık kimseye maç vermez’ diye de eklemiş...”(*)
Haksız mı yani?
Bu yaptığın milliyetçilik değil mi?
Değil tabii.
Nasıl yani?
Bu kesinlikle milliyetçilik değil, ‘futbol milliyetçiliği’dir. Bunu da ancak futbolu gerçekten seven ve iliğine kadar hissedenler anlayabilir.
Ama yine de bu işi kısa kessen daha iyi olacak. Dikkat et, sana ufak ufak çakanlar çoğalmaya başladı. Satır arası atışlar da dikkatimi çekiyor. Pek yakında bu kafileye Yıldırım Türker de katılabilir.
Sahi mi?..
Ama ben seviyorum bu sloganımı. Yarın akşam da Hırvatları Viyana’da devirdikten sonra bir kez daha bağırmak istiyorum, “Finale finale, Viyana’nın fethine!” diye...
Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?
Doğru, futbol bu, belli olmaz. Adaleti de yoktur futbolun. Ve top kancıktır, ne yapacağı kestirilemez.
Ancak şuna eminim:
Bizim milli takımın kendine güveni geldi ve kabaran bir dalganın üstüne oturdu, finale doğru yükseliyor. Tarihi Viyana yürüyüşü dediğim işte bu.
Bizimkilerin başarı ve kupa açlığı, elbette iyi topçulukla da birleşince, müthiş bir kararlılığın kapısını açıyor. Bu yüzden, Fatih Hoca’nın deyişiyle “Sonuna kadar pes etmeyen” bir oyun tarzı sahneye çıkmış durumda.
Bir çok yabancı futbol yorumcusu, Çek zaferinden beri bizim takımın bu yanına olumlu vurgular yapıyor. Attila Gökçe’nin Çekleri devirdiğimiz gece büyük bir heyecanla hepimize bağırdığı gibi, “isyan futbolu” oynuyor bizim milliler...
Buralarda herkesi heyecan bastı.
Önceki gün akşamüstü Zürih’te İtalya-Fransa maçını seyretmek için hiç bilmediğim yerlerden yürüye yürüye stadyuma gidiyorum.
Kocaman bir taş bina.
Bahçesinde, 13-14 yaşlarında bir erkek çocuk futbol topuyla tek başına oynaşıyor.
Sırtında da Türkiye forması...
Topu duvara vuruyor, gelen topa bir daha vuruyor. Daha çok sağ ayağını kullanıyor.
Yanına gittim.
Ailesi Burdur’lu. İsviçre’de doğmuş. Babası, fabrikada işçiymiş. “Sağ ayağım zayıf abi” dedi, “Onun için topu duvara hep sağla vuruyorum ki kuvvetlensin diye.” Bir büyüğü tavsiye etmiş...
Yıllar öncesine gittim.
Benim de sol ayağım zayıftı. Galatasaray genç takımının antrenörü Doğan Koloğlu abi de o yaz bana aynı şeyi tavsiye etmişti. Bebek’te topu alıp, Robert Kolej’in bahçesine çıkar, sol ayağımla meşin yuvarlağı duvara vurup dururdum.
Ufaklığın yanağını okşadım. “Kupayı inşallah alacağız abi” diye seslendi arkamdan, “İsviçre’yle Çekleri yenince dünyalar bizim oldu.”
Yol üstünde Kebap Haus.
Lahmacun içi döner var üstelik.
Yiye yiye yola devam.
Reva Restoran’ın önünde tavla partisi... Kocaman bir afiş dikkatimi çekiyor, Gülşah sahne alıyormuş burada...
Bir genç kız yolumu kesiyor. Masanın üstünde tansiyon aletine benzer bir şey. “Stres ölçüyoruz, bedava” diyor.
Organizasyonun bir parçasıymış... “Siz bu aleti alın, Türkiye’nin maçlarına getirin” diyorum. “Ama maçın sonlarına doğru bizim strese dayanamaz, bozulur, patlar” diye ekliyorum.
Haydi bakalım, maça maça...
—————————————-
* Tages-Anzeiger, Kai Strittmatter’in İstanbul’dan haberi, 17.06.08, s.19.