Bu sabah, beni çok eskiden beri, yani Tuğçe Baran adıyla yazdığım dönemden beri okuyan ve esasen kim olduğumu çok önce kendi kendine keşfetmiş bir okurum aradı. Son derece yumuşak bir üslupla, beni eskiden çok severek okuduğunu, onun için günün neşesi olduğumu ama son dönemlerde sevmediğini, bendeki bu değişime alışamadığını, onu çok şaşırttığımı, sadece “bugün ne yumurtlamış acaba” diyerek okuduğunu ve buna çok üzüldüğünü ifade etti. Beni yıllarca bir “Cumhuriyet kızı” olarak tahayyül etmiş, neden şimdi “onları” yani türbanlıları savunduğumu bir türlü anlayamıyormuş. Benim “AKP’li” (!!!) olduğuma inanamıyormuş. Ne işim varmış “o” insanlarla... Başkası olsaydı çok sinirlenirdim ama Aylin Hanım o kadar düzgün, o kadar kibar anlattı ki derdini birden karşımda annem varmış gibi hissettim. Ve sanki annemi üzmüşüm gibi tuhaf bir iç burukluğu yaşadım. Sorun şu: Galiba derdimizi anlatamıyoruz. Tabii ki Cumhuriyet’in bir kızıyım. Tabii ki etrafım yobazlarla dolsun istemiyorum. Şimdi söylemeyeceğim bir dolu arzum daha var toplumla ilgili. AKP’li de değilim. Hiç olmadım. Partinin kapısından bile girmedim. Onu geçtim, oy bile vermedim. Bundan sonra da verecek değilim. Demokratik hakları savunmak başka, kim tarafından yönetilmek istiyorsun seçmek başka. Peki dindar mıyım? Dindarı geçtim inançlı olup olmadığım bile şüpheli. Tek derdim şu: Bir yerde bir “hata” yapılıyor. Belli. Yapılıyor ki 85 yıldır biz aynı noktada debelenip duruyoruz. Yıl 2008, Türkiye’de şeriat devleti kurulur mu kurulmaz mı tartışıyoruz. “Bu” hatayı “biz onlara çağdaşlık verdik, batılılık verdik, hak verdik, hukuk verdik, o aptallar değerini bilemedi, gittiler gene kafalarını bağladılar” zihniyetiyle sadece ve sadece karşı tarafta aramak yapılacak en büyük sersemlik. Sadece giden değil kalan da suçlu olabilir. Bu kadar zamandır ‘ikna’ olmamışlarsa ya ikna yeteneğimiz zayıf ya da ikna edilemez bir şeyde ısrar ediyoruz. Veya daha vahimi ‘ikna’ etmeye bile zahmet etmiyoruz. Ha bire iğneyi kendi tarafıma batırıyorsam bu hatayı görebilmek içindir sevgili Aylin Hanımlar... Sadece bu. Hatalardan biri de yine yapılmak üzere zira.