Aslında Viyana’da sadece final maçı seyretmedik, tarihe tanıklık ettik.. Türkiye’yi hakem marifetiyle geçen Almanya itibarını kaybederek çıktığı finalde “mücadeleci ruhu” ile birlikte “sarsılmaz gururunu” da teslim etti..

Viyana’dan dönüyoruz..

İspanya-Almanya finalini seyretmişiz..

Daha doğrusu ilk otuz dakikasında uyukladığımız oyunun “uluslararası bir final maçı” olduğunu golden itibaren hatırlamışız..

“Ha bir şeyler oldu, ha olacak..” diye bekleyip durmuşuz..

Hiçbir numara görmemişiz..

İspanyollar’ın sevincine, Almanlar’ın hüznüne tanık olmuş, otele dönmüşüz..

Bizim spor medyası maçı nasıl anlattı bilmem.. İşin aslı bu..

Türkiye’nin olmadığı final, futbolu sevenler için kocaman hayal kırıklığı.. Sokaktaki herkes bunu söylüyor..

“Keşke finale kalan Türkiye olsaydı..” diye hayıflanıyorlar..

***

Avusturyalılar, kendileri için “Biz Almanlar’ın küçük kardeşiyiz..” diye konuşuyorlar..

Organizasyon becerileri ve kent disiplini bunu doğruluyor..

Binlerce insanın yığıldığı el kadar şehirde ne trafik sorunu var ne asayiş.. Maç bitti.. Yirmi dakikada stadyum boşaldı..

Otobüsler, sponsor firmaların davetlisi binlerce seyirciyi yirmi dakika içinde otellerine bıraktı..

Futbol adına hiçbir şey anlamadık bu düzenden.. Ne hayvan gibi böğüren, naralanan var.. Ne polisin ite kaka götürdükleri..

BAŞTAN BELLİYDİ

Zaten Viyana namındaki şehrin, eski Nemçe krallığı payitahtının “futbolun ruhuyla..” alâkalı olmadığı pek açık..

Bir önceki yazıda Stephan Kilisesi’nin önündeki “Çerkez Meydanı” diye tesmiye edilen yerin hallerini anlatmıştım..

O meydana açılan Kartner Strasse adlı caddede on dakika dolan.. Neyin ne olduğunu görürsün..

Turistleri üzerindeki milli takımlarının rengindeki formalarından, yüzlerine sürdükleri boyalardan ayırmak kolay..

Ama normal giyinmiş ahaliyi bir bakışta teşhis edersin.. Kim Alman, kim Avusturyalı, kim İsveçli hemen belli oluyor..

Avusturyalılar’ın refahtan bütün kromozomları gevşemiş.. Genç adamlar bile yürürken yıkılacak gibi..

Akılları fikirleri başka yerde..

O caddenin üzerinde bin türlü marifet gösteriliyor.. Kimileri topla olmadık cambazlıklar yapıyor.. Kimileri sirkte görebileceğin numaralar çekiyor..

Onların başına birikenler futbolun peşinden gelen turistler..

Az ilerde genç bir kız çello çalıyor..

Çaldığı da Ankara misketi gibi kasları gevşeten oyun havası değil.. Klasik müziğin ustalarından birinin eserini icra ediyor..

Hani benim “Paşa baba kıçını öptürüyor..” dediğim havalardan..

Avusturyalılar’ın tamamı onun başına birikiyor.. Hayran hayran dinliyorlar..

Çellocu kız inat edip sabaha kadar çalsa, evlerine gitmeyecekler..

Yine de o Avusturyalılar, final maçında Almanya’nın kaybetmesine İspanyollar’dan fazla sevindiler..

***

Bunları bana biri anlatsa tevatür sanırdım.. Şüphe payı bırakırdım.. Lakin gözümle gördüm..

O Avusturya ki Hitler, askerinin başına geçip Viyana’ya girdiğinde Almanya’dakilerden fazla sevinmişti..

Nazi Partisi, Avusturya’da hiçbir ön çalışma yapmadığı halde ahalinin tamamını kendileri ile bütünleşmeye hazır bulmuştu..

Şimdi o küçük kardeş, büyük kardeşin bir Akdeniz ülkesine yenilmesine herkesten çok seviniyor..

TEPİNEN KADIN..

Maçtan sonra Stephan Kilisesi önüne gittiğimizde İspanyollar’la birlikte tepinen Avusturyalılar’ı gördük.. Önce duruma uyanmadık..

“Küçük bir şuur kayması hali var.. Biranın tesiridir..” dedik..

Otele döndük.. Lobinin hemen yanındaki küçük piyano barında bir şeyler içiyoruz.. Orta yerde bir karı koca tepiniyor..

İkisi de elli yaşlarında..

Kadının boynunda İspanyol Milli Takımı’nın kaşkolü.. Ancak tip olarak Akdeniz insanıyla ilgileri yok.. İkisi de tipik Alman..

Kadın tepindi, tepindi.. Kocayı dans pistinde telef etti.. Sonra şeyini başını ırgalaya ırgalaya yanımıza geldi..

“İspanya kazandığı için seviniyor musunuz?” diye sordu..

Gruptaki tek bekâr ben olduğumdan “Belki sebeplenecek bir şey çıkar..” diye atladım.. “Hee!” dedim..

Bizdeki “Hee!” Almancada da “Hee!”olduğundan kadın anladı.. Bir sevindi, bir sevindi..Bu kadar olur..

Ben de “Aman, kadın kendine gelmeden hamlemi yapayım..” deyip yerimden fırladım.. Frolaynı şapır şupur öptüm..

Kocası bana sinirlenmedi, tam tersine karısını beğendiğim için çok mutlu oldu..

***

İspanya kaşkolü ile tepinen kadın “Biliyor musunuz?” diye başladı lafına..

“Şu anda Avusturyalılar’ın evinde bayram var..” diye devam etti..

Bak işte.. Kadını sebepsiz öpmüş olmadık, bir nevi bayram kutlaması yerine geçmiş..

Peki sebep?

“Almanlar’ın yenilmesini kutluyoruz..”

O niye?

Niyesi şuymuş.. Almanya bunların büyük kardeşiymiş ama burunları öyle havadaymış, bunlara öyle tepeden bakıyorlarmış ki..

Canlarına tak etmiş..

BİN “AH” DİNLEDİK

Avusturyalı kadın, Almanlar için demediğini bırakmadı.. Ne köylülükleri kaldı ne snoplukları..

Oysa Avusturya başlı başına bir kültür merkeziymiş..

Büyük yazarlar, şairler, müzisyenler, ressamlar, bestekârlar hep onlardan çıkmış..

(Döner kebap sektörü bizimkilerin elinde, bunu es geçti..)

Buna rağmen “Köylü Almanlar” tarafından devamlı aşağılanıyorlarmış.. Dayanamadıkları şey bu..

Demek ki İspanya, final maçını kazanıp da Almanlar’ı eli boş gönderince küçük kardeşin bilinçaltı böyle dışa vurdu..

***

Almanlar’la oynadığımızda hakemler bizim takımın yolunu kesmek için yapmadıklarını bırakmamıştı..

Aynı hakem mafyası, final maçı boyunca da Almanya için çalıştı..

Sonuç kocaman bir hüsran..

Bu şampiyonada Almanya’nın o bildik “kararlı, mücadeleci, dirençli millet” imajı yerle bir oldu..

Viyana, sarsılmaz “Alman gururunun” yıkıldığı yerdi.. Üstelik bu şampiyonada bir de öz kardeş kaybettiklerini anladılar..

Finale “Türkiye mağlubu..” olarak çıkan Almanya’ya hangisi daha ağır gelmiştir, orasını bilemem..