İşi resmiyete dökmek için yazıyorum.. Zincirlikuyu Mezarlığı’ndan başlayıp Mecidiyeköy Meydanı’na kadar uzanan yol gecenin bir vakti oldu mu artık “Motosiklet Yarış Alanı”dır.. Bunu herkes bilsin, yoldan çekilsin..

Yukarıdaki spotta “gecenin bir vakti” olarak tarif ettiğim zaman ise dokuz suları..

Yani havanın kararmaya yüz tuttuğu vakit dilimi.. Saat on oldu mu isteyen motosikletçiler üzerine bahis oynayabilir..

Yarışçılar o saatte yola girmiş bulunan tek tük otomobillerin yanından korkunç bir motor sesi çıkararak geçerler..

Kimi sağından, kimi solundan..

Sürücünün yüreği yerinden fırlamışken finiş çizgisini geçer, Şişli’deki Cevahir Center’e doğru zafer sürüşü yaparlar..

 

***

Dönüş yerleri Cevahir Center’e varmadan önceki üç yol ağzı..

Bu gözü pek yarışçıların, bu motor tutkunlarının arkalarındaki selede ise mutlaka bir kız oturur..

Pek baygın olduğu, motorun gücüyle özleştirdiği oğlanın kendisini ne zaman asfalta çakacağını merak ederek adrenalin yükseltir..

Bu yarışların iddiası ne, bilmiyorum..

Artık “anahtar teslim”mi yarışıyorlar yoksa başka bir şeyi değiş tokuş mu ediyorlar bilinmez..

Bildiğim tek şey İstanbul trafiğinden sorumlu olanların bu tutkuyu “yazılı olmayan biçimde” onayladıklarıdır..

AMİRİM SPONSORUM

Uçan kuşun kanadından hile sezip her türlü belaya karşı tedbirini önceden alan zaptiyemizin bu durumdan haberi yok denemez..

Diyen olursa onu kınamak için üstümü başımı yırtarım.. Bilgisayarın fişini çıkarıp üzerine üzerine tutarım..

En azından ben dedirtmem..

Trafik zaptiyemiz durumdan haberlidir..

Hatta o kadar haberlidir ki “Çocuklar etki altında kalmadan yarışsınlar..” diye o bölgede tek bir trafik zaptiyesi bile bulundurmazlar..

Motosiklet olayında dünya şampiyonu çıkardık..

Yatırım yok, pist yok, tesis yok.. O şampiyonu nasıl çıkardık sanıyorsunuz..

Trafik zaptiyesini yönetenlerin sponsorluk himayesi sayesinde..

Zincirlikuyu-Mecidiyeköy yarış pisti sayesinde motosiklet dalında yeni şampiyonlar çıkarmamızın eli kulağındadır..

***

İstanbul’un ikinci önemli motosiklet yarış pisti ise sahilde..

Ucu Bebek Meydanı’ndan başlar..

Ki buraya meydan dediğime kulak asmayın.. İki, üç adet lokanta ile bir cafenin otoparkı olarak kullanılır..

Vatandaş arabası ile bu “doğal otoparkın” arasından geçmeye çalışır..

Burada da geceleri bir tane trafik zaptiyesi yoktur.. Gündüz görevli olanına birkaç kez rastladım..

Bir aracın başına dikilip ellerindeki koçanla meşgul oluyorlardı..

Artık sudoku mu çözüyor, o koçandaki küçük puntolu yazıları mı söktürmeye çalışıyorlar bilinmez..

Bildiğim arkadaki otomobil hengamesiyle kesinlikle ilgilenmedikleri..

TUTKU EŞİTTİR..

“Motosiklet tutkunları..” bunu fark etmiş..

Bu “tutkunları” lafına da bayılıyorum.. Psikiyatr bilimi bunu hastalar için de kullanmalı.. Böylece daha zarif teşhisler koyabilirler..

Özellikle de madde bağımlıları için.. Temsil “Eroin tutkunu..” Oldu mu? Bence oldu..

Her neyse.. Motosiklet tutkunları nereden tedarik edildiğini bilemediğim “Motosiklet bayanlarını..” arkadaki selelere yerleştiriyorlar..

“Gaarrrr.. Guuuurrr..”

Motoru hırlatarak yarışa hazır olduklarını gösterip, bahisçilerin acele etmesi gerektiğini belli ediyorlar..

Sonra ok gibi çıkıyorlar..

Oraları yürüme alanım olduğu için nereye kadar gittiklerini, nereden döndüklerini biliyorum..

Varış noktaları Arnavutköy’e gelmeden önceki benzinlik..

Bilmem kaç beygir gücündeki motorlardan çıkan hayvani ses dağı taşı hatta denizi yırtıyor.. Şikâyetçi çok ama onlara karışan görüşen yok..

Demek ki Arnavutköy ile Bebek arası da gayri resmi motosiklet yarış pisti..

***

Ben hükümet adamlarının yerinde olsam trafik zaptiyesinin İstanbul’daki paşasını görevinden alır, doğruca Olimpiyat Komitesi’nin başına getiririm..

Bunlardaki yetenek, İstanbul’un yerleşim merkezlerinin ortasında “Doğal Formula Pisti” yaratmaya muktedirdir..

Ne diye yüz milyon dolar harcayıp dağa taşa beton döküyorlar?

Çare İstanbul Trafik Zaptiyesi’nde mevcut..

BİLİNÇSİZ ÇIKTIM

Bu yaratıcı fikirlerimi fırsat bulsam da birilerine söylesem diye kıvranıp duruyordum.. Ortada trafikçi bulamıyorsun ki sorasın..

Hükümet büyükleri gelip gittiğinde yolları tutuyorlar, o zaman görüyorsun..

O işi yaparken de seyrek bıyıklı asabi hükümet adamından etkilendikleri için mi ne çok gergin oluyorlar..

Geçen gün elime bir fırsat geçti..

Ulus’taki TRT 2 binasının önünde çevirmeye uğradım..

“Ehliyet, ruhsat..”

Çıkarıp verdim.. Biraz sonra genç zaptiye geldi.. “Vatandaşlık kimlik numaranız?” dedi..

On bir rakamlı bir sayı.. 22 457 313 981 gibi bir şey..

Rain Man ile benzerliğimiz olmadığından on bir rakamlı plaka numaramızı bir çırpıda bilemedik tabii..

Başka kimliğiniz yok mu diye ısrar edince utana sıkıla basın kartını çıkardım.. Arkasındaki boşta gezer bir numarayı gösterip “Bu mu?” diye sordum..

Değilmiş..

***

Genç zaptiye bana “Her vatandaşın bu kimlik numarasını ezbere bilmesi gerektiğine dair..” bir iyi yurttaşlık nutku attı..

Durduk yerde bir toplumsal zekâ tartışması yaratmak istemediğimden, anlattıklarını çok yararlanıyormuş gibi dinledim..

Zaptiye ekip arabasına geri gittiğinde yanımızdan kask takmadan geçen altı motosikletli saydım.. “Sponsorumuz amirimiz..” tezim biraz daha kuvvetlendi..

Biraz sonra ehliyet, ruhsat yanlarında 55 liralık bir ceza makbuzu ile geldi.. Kemer bağlamadığım için cezayı yemişim..

Canları sağ olsun da bu cezayı nasıl ödeyeceğim bilmiyorum..

Ehliyet, ruhsat, basın kartı incelemesi neredeyse beş dakika sürdü.. Bilgisayara da girildi çıkıldı.. Sonunda ceza makbuzuna soyadım başka bir sözcükle yazıldı..

Selâhattin Kaynak..

Buna da şükür.. “Kaymak” veya “Kelaynak” olarak da kayda geçebilirdim..

On bir rakamlı vatandaşlık kimlik numarası üzerine besleyici bir nutuk dinlerken “zekâ tartışması” çıkarmadığıma iyi etmişim..