Memlekette ne olup bittiğini herhalde bir Allah’ın kulu anlamıyordur. Tutuklanan tutuklana, felaket bir toz duman. Karşı darbe mi yapılıyor, yoksa darbelerin hukuk dışı olduğu demokratik ülkelerde yapılması gereken midir bu en ufak bir fikrim yok.

Dün yana yakıla bir lise arkadaşım aradı. “Mutlucuğum sen işin içindesin bilirsin. Neler oluyor memlekette? Hangi gazeteyi okumamız lazım? Kim doğruyu söylüyor? Batıyor muyuz yoksa çıkıyor muyuz?”

Ah! Beni kiminle karıştırdı kim bilir.. Ben nerede işin içindeyim?!? Kıyısında köşesinde dolanıyorum mevzuların. İşin kötüsü: Herkes öyle. Öyle olmadığını iddia edenler DE.

Okuyoruz tabii. En çok TARAF gazetesini ki bana yana yakıla telefon eden arkadaşım nasıl oluyorsa ilk defa duyuyordu ismini. Kodlamak zorunda kaldım. Trabzon, Ankara, Rize, Antalya (bir Ankara’ya daha tahammül edemedim) Fatsa...

Ah bu nasıl bir memleket böyle? “Erken kalkanın darbe yaptığı ülke” diye bir tanım vardı benim çocukluğumda. Bir takım Latin Amerika ve Afrika ülkeleri için kullanılırdı. 20 yaşın altındakiler zinhar duymamıştır.

Ben bunu antika bir laf sanıyordum. Tedavülden kalkmış. Böyle değilmiş meğer.

Böyle değildi bizim hayallerimiz. En azından benim. Bu yaşıma geldiğimde bu ülkenin hâlâ bir Muz Cumhuriyeti kıvamında olacağını/olabileceğini hayal etmemiştim doğrusu. Gelenin darbe, gidenin cinayet işleyebileceği, yapmayı akıl edeceği, yapınca da bundan gurur duyabileceği...

Hrant Dink mahkemesi rezaletini izliyorsunuz tahmin ediyorum. Bu nasıl bir gözü dönmüşlük? Tuvalet penceresinden bağırmalar, slogan atmalar... Mahkeme ile alenen dalga geçmeler, “yok beni Cenifer Lopez aradı” diyebilmeler... Ve buna müsaade etmeler...

Mahkemelerimiz ne zamandır böyle hababam sınıfı tadına geldi? Bu nasıl bir ekstra larç durumu böyle? Atışmalar, itişmeler, kakışmalar, hakimle dalga geçmeler?

Hayır. Hayal ettiğim ülke bu değildi. Ben belli ki başkalarının hayalinde yaşıyorum.

Çok üzücü..