Hani Pinokyo hiçbir işini zamanında yapmadığı için, ihmalkâr ve dalgacı olduğu için, Babacığını üzmekten imtina etmediği için önce bir Lunapark ve Eğlence Adası zannettiği ve çılgınlar gibi eğlendiği adada sonra bir eşeğe dönüşüyor ya.
Zira orası 1 Eğlence ve Dinlence Panayırı değil, zavallı Pinokyomuz’u ve başka Naçar Ruhlar’ı eşeği, dönüştürme merkezi, yani esasında Eşşekler Adası’dır.
Gelmiş geçmiş en mühim eserlerden birini yaratmış Collodi’yi ne kadar takdir etsek azdır Pinokyo’yu yarattığı için. İçinde din var, baba-oğul ilişkisi var, emre itaat/ itaatsizlik var. Kandırılma/ kafalanma var ve tabi Koruyucu Melekler var.
Pinokyolaşarak sürdüreceksek hayatlarımızı (ki, öyle) her daim Çekirge’ye, Mavi Saçlı Peri’ye ve Gephetto Usta’ya ihtiyacımız olacak. Tilkilerden, kedilerden, Balina’nın Karnı’nda Eşşekler Adası’ndan ve Kukla Tiyatrosu’ndan mütemadiyen kurtarılabilmemiz için.
Eşşekler Adası’ndan bu defaki kurtuluşumuzun Gephetto Ustaları Haşim Kılıç ve Osman Can’dır. Ama bir sonraki Pinokyo Pozisyonumuz’dan kim kurtaracak bizi? Talihimiz bu denli yaver gidecek mi?
Yeni Anayasa da yeni anayasa! diyoruz; başka bir şey demiyoruz.
Efendim, Bu Anayasamız esasında artık 12 Eylül Anayasası sayılmazmış. Tam 69 adet değişiklikten geçmiş. (Hani “good as new” diye çocuk kandırmak için kullanılan bir deyim var İngilizce’de.)
Bu değişikliklerle bundan iyisi, Şam’da demokrasiymiş- perşembe geceki anahaberlerde buydu CHP’nin ağızları 12 Eylül Anayasası’na olsun, Ordumuz’a olsun; her nevi anti demokratik İskele Babalarımız’a olsun: İşte bu seri bağlılıklar sayesinde yükseliyor da yükseliyor CHP.
Bu Anayasamız aynen neye benziyor biliyor musunuz? İnsan irisi bi yeniyetme evladımız olmuş. Biz hala tutumlu bürokratlar olarak ona ısrar muhabbet, ağbisinin ablasının eskilerini giydiriyoruz.
Pırtladıkça da giysiler ordan burdan; habire teyelliyoruz. Habire teyelliyoruz.
Bu iri yarı yeniyetmeye (nüfus: 80 milyon) cüce ablasının ya da köse ağbisinin kıyafetleri maalesef olmuyor/ uymuyor. Ne kadar yama, ne kadar örücülük sanatı, ne kadar teyelleme çalışması- örtmüyör, kapamıyor.
Bizim İnsanirisi Yeniyetme, Medeniyet’in arka sokaklarında (utancından da epeyce) yarı çıplak/ elden düşme giysileriyle dolaşıp duruyor.
Yahu, şu çocuğa gıcır gıcır bir takım elbise! Baksanıza, Eşşekler Adası’ndan kurtarıldı az biraz. Tam eşeğe dönüşmeden. Sadece oylamadan çekiştirilmiş kulakları eşek modelinde. Ama hâlâ gövdesi (iri gövdesi) yeniyetme. Bacaklar, kollar uzun. Oraya buraya çarpa çarpa yürüyor yeniden. Medeniyet’in, Demokrasi’nin arka sokaklarında.
Bir başına. Yalnız ve çirkin.
Zavallı Yeniyetme! Zavallı Kemalist Vasileri tarafından büyümesine izin verilmediği halde arka bahçedeki kulübesinde kendi kendine büyümüş/ boy atmış/ ergenliğine varmış Genç
Çocuk! Zavallı; bir takım yeni elbise Kemalist Vasileri tarafından büyümüş olmasının ilanı olacağı için, ona çok görülen Yarıçıplak Genç Zavallı. Zavallım. Zavallımız.
367 Kararı’nı alan. Bu Mahkeme, Türban Kararı’nı alan Bu Mahkeme! Bu iddianameyi “Pes yani. Buna dense dense halüsinasyon silsilemesi denir,” diye reddetmeyip reddedemeyip “E, Bu kanunlar karşısında boynumuz kıldan ince” ayaklarıyla, esasında Alikıran Kanunkesenliği KABUL EDEN Bu Mahkeme.
Yani kendini bütün güçlerin üstünde bir konuma kaygısızca yerleştirip bir sonraki Omnipotence Fırsatlarını “değerlendirmek” üzere-Bakalım NE CEZA kesecekler DTP’ye? Kendilerini, 12 Eylül Anayasası’nın bizzat kendileri tarafından çekiştirile çekiştirile gevşetilmiş/ falloş edilmiş konforuna terk eden BU Mahkeme!
Ve Bu Savcı. Bu Savcılar! SAVCI AÇMASI diye yeni bir deyimi lügatlarımıza armağan eden/ hayatlarımızın orta yerine habire dayayan, bu nesli tükenmek nedir bilmez Kemalist Proje Savcılarımız.
Şimdi yapılması gereken ve muhtemelen Pinokyo tarafından yapılmayacak olan:
bir referanduma gidip derhal Halklarımız’a sormak; Yeni bir Anayasa’ya EVET mi, HAYIR mı- diye.
Mesele Parti Kapatma Kanunlarından, Seçim Kanunlarından ibaret değil.
Mesele, habire pırtlayan eskilerden daha az eski bir ilaveyle yeni bir ucube giysi yaratıklandırmak hiç değil. Mesele: Bu Kocaman Çocuğa derhal yeni bir takım elbise diktirmek. Askeri üniforma değil. Gündelik, içinde rahat edeceği, koşup oynayacağı, coşup utanmayacağı YEPYENİ BİR KIYAFET.
Sivil Anayasa! Cuntanın gölgesiyle/ dikişiyle kirletilmemiş. Daraltılmamış. Güdük kalmamış. Ana caddelerinde Medeniyet’in, Bizim Çocuk utanmadan yürüsün diye.
“Yürü! Yollar senindir Şahane Yeniyetme” diyebilelim artık şu kuklalıktan kurtulmuş çocuğa diye. Diye diye.