Karadeniz gezimizin 5. günündeyiz fakat ancak Çayeli’ne kadar ulaşabildik. Güya hızla Artvin’e gidip yavaş yavaş geri dönmek gibi bir niyetimiz vardı, zira beraberimizdeki arkadaşlarımızın süresi kısıtlı, batıya ne kadar yaklaşırsak dönüşleri o kadar kolay olur diye düşündük ama bu Artvin denilen yer hakikaten uzakmış. Amasya Artvin arasındaki bitmek bilmez yolculuğumuzda bir gece de Trabzon’da da konaklamak zorunda kaldık.

Bizi yavaşlatan tek neden tabi yolun uzaklığı değil. Başımıza türlü türlü işler de gelmedi değil.

Memleket eskisi gibi değil. Köy yerinde bir şey olmaz diye düşünmemek lazım.

Benim daha önce Doğadan Çay basın gezisi sırasında gittiğim Kenan Amca’nın çay bahçesine gitmek istedik tekrar. Yolları karıştıra karıştıra gittik de. Dünya tatlısı Fatma Abla bize yine çaylar demledi, kızı kurabiyeler pişirdi, biz yine çok mutlu olduk, köyün ve yan yana dizilmiş yeşil koyunlar gibi duran çay bahçelerinin keyfini çıkardık, çocuklar gibi neşelendik..

Bir saat sonra aşağıya Çayeli’ne indik, hızla devam edeceğiz Artvin’e. Bir şeyler almak isteyince baktık cüzdanlar boş. Bankamatik bulmak zor olur diye de hayli bir miktar çekmiş idim.. Hepsini boşaltmışlar. Arabayı boş bıraktığımız tek yer tepedeki köydü. Ne olmuşsa o arada olmuş. Girmişler, yürütmüşler. Muhtemelen çocuklar.

Jandarmaya gittik. Sağ olsunlar çok yardımcı oldular. Bölük Komutanından Uzman Jandarmasına kadar herkes işini gücünü bıraktı, bizimle ilgilendiler. Fakat ne kadar uzun sürüyor o prosedür size anlatamam. Muhtar çağrıldı, muhtarla tekrar köye gidildi, bir iki eve gidildi, sonra meydanda toplanıldı, köylü tabii ki “bizim burada olmaz öyle şey” dedi, hatta aralarından bazıları bayağı bayağı diklendi, neredeyse “iftira atıyorsunuz” noktasına getirildi, az daha bir arbede çıkmak üzereyken daha fazla gerginlik olmasın diye aşağıya indik, sonra tek tek ifadelerimiz alındı, ondan sonra arabada parmak izi testi yapıldı, (CSI Çayeli) sonra hepimizin parmak izleri alındı, sonra fotolar çekildi, sonra şu sonra bu... Bütün bu işlerin kaç saat sürdüğünü tahmin bile edemezsiz. TAM 4 saat. Esasen hiç bu prosedüre girmeye niyetimiz yoktu. Öyle laf olsun diye gittik. Daha doğrusu insan bir an çok sinirleniyor ve saçma bir intikam duygusuyla doluyor. Ve sanki bir şeyler olabilirmiş gibi naif bir düşünceye kapılıyor.

Tabii ki ne o para ne de hırsız bulunacak. Böyle bir şey mümkün değil. Jandarma gibi tek tek ev mi arayacak? Zaten “bizim burada olmaz öyle şey” denilen bir köyde böyle bir şeyin ortaya çıkması mümkün müdür? Bir hırsızın en büyük kalkanı.

Üzücü olan şu: Ben bu memleketin şehirlerinden çoktan umudumu yitirmiştim. Balkona da mı demir yaptırsak, hırsız efendi buradan da tırmanabilir mi, bu kapıyı da açar mı, bir kilit daha mı vursak mı diye geçiyor zaman. Ama köylerine dair hala umudum vardı. Beni takip edenler bilir her zaman “insanca yaşam köylerdedir” derdim. “İnsanın kapısını bacasını açık bırakabilme lüksü bu ülkede hala var orası da köylerimizdir” derdim.

Artık diyemiyorum. Bitmiş. Kapınızı bacanızı açık bırakabileceğiniz tek yer yok artık.

Lütfen bana “bizim orda olmaz” mektupları atmayın. Hırsızların zaten en çok güvendikleri şey bu. “Bizim orda olmaz” kalkanı yoldan çıkmış bir ahlaksızın sırıtarak altına girdiği yorgan. Nasılsa kimse üstüne alınmayacak, nasılsa çaldıranlar iftiracı konumuna getirilecek ve ben çaldığımda kalacağım diyecek ve huzur içinde işine devam edecek.

Ve çocuklara da daha dikkat edin. Cami bolluğu onları yeterince ahlaklı yapmıyor. Ağır bir ahlak erozyonu yaşıyoruz.

Yine umarım ihtiyacı vardır da ondan yapmıştır diye teselli etmekten alamıyorum kendimi. İnsanın memleketine dair umudunu topyekun yitirmesi çok acı bir şey.