Bir baba kızı ile stil çatışması içine girmişse başına gelecek her şeyi hak eder.. Babaların kazanma şansı asla yoktur.. Tıpkı tavukla tartışan solucanın kazanma şansı olmadığı gibi.. Kendi evinde dekoratif bir figür olmak kaçınılmazdır

Allah yiğit kısmından hiçbir kulunu “kızıyla birlikte” oturmak zorunda bırakıp terbiye etmesin..

İster Kanuni Süleyman ol, ister tersane demircilerinde Körükçü Süleyman..

Kızınla beraber oturdun mu başına gelecek bellidir..

Hükmün oturduğun koltuktan, mutfaktaki çay demliğine kadardır.. Oradan ötesine geçmez .. Kendi evinde hesap veren olursun..


***
Benim yaşama düzenim okuma üzerine bina edilmiş.. En ihtiyacım olan kitaplar salondaki kütüphanede..

Salondaki yemek masasını yazı masası niyetine kullandığımdan üzerinde her daim yirmi otuz kitap bulunur..

Televizyonun karşısında oturduğum koltuğun yanında bir üçlü kanepe var.. O dahi kütüphane tarzı dizayn edilmiştir..

Kanepenin yan tarafları raflıdır..

Aklıma bir şey takıldığında elimin altında olması gereken başvuru kitaplarının çoğu oradadır..

SANKİ EL EVİ..

İngilizce’den bir şeye mi takıldım? Oradaki sözlüğe uzanırım.. Osmanlıca bir deyim karşıma çıktığında lügât orada hazır bekler..

Eski yazının ufağını sökmek için lupum orada.. Defterlerim, kalem kutularım orada..

Bodrum’daydım.. Dört aya yakın İstanbul’a yolum düşmemişti.. Nihayet kesin dönüş yapıp evimizin kapısından girdik..

İlk şoklama orada oldu..

Evime mi girdim yanlışlıkla başkasının evine mi daldım belli değil.. Kütüphane raflarının dışında bir tane kitap kalmamış ortada..

Yemek masası temizlenmiş, üzerine kocaman üç cam vazo yerleştirilmiş..

İlk tepkim “Kızım bunlar ne?” demek oldu.. İlk itirazı yedik..

“Baba yaaa! Daha girer girmez başlamaaa..”

Zaten istesen de başlayamazsın.. Yirmili yaşlarda bir genç kız benim zamanımın ölçülerine göre evde kalmış sayılır..

Kendimce “Çocuk zaten mağdur.. Bir kısmeti çıkmıyor.. Bari baba evinde rahat etsin..” siyaseti güttüğümden hep alttan alıp bir türlü başlayamıyorum..

Kaloriferlerin üzerindeki bütün kitaplar gitmiş.. Gözlerimle nerede olabilirler, diye aranıyorum.. Kızım atlıyor..

“Merak etme, bir yere tıkmadım.. Hepsini tasnif ettim..”


***
Ben senin nasıl kitap tasnif edeceğini bilmesem merak etmeyeceğim ama gel bir de bana sor..

Başıma gelecek belli.. Koyu renk kapaklı kitaplar bir tarafa, açık renk kapaklılar bir tarafa.. En fazla soldan sağa boy sırası..

Lazım olanı ara ki bulasın..

Raflı kanepeyi de boşaltmış.. Bir tane kitap yok ortada.. Luplar yok.. Kalem, not defterleri, lügâtlar kayıp..

“Kızım nerede bunlar?”

“Merak etme bir kutuya topladım..”

AVARE VAZOLAR

İçimi rahatlatacak kutuyu da aşağıda, eski ev sahibinin odunluk diye kullandığı merdiven altına tıkmış..

Yani kalem lazım olduğunda ineceğim oraya.. Notumu alıp geri götüreceğim.. Bizim evde akademik düzen böyle işleyecek..

Tartışılmıyor da..

“Kızım bu masanın üzerindeki vazolar bizim ne işimize yarayacak?” diyecek oluyorum.. Suratıma tuhaf tuhaf bakıyor..

Bakışlarında “Bu adamın benim babam olma ihtimali var mı?” sorusu gezinmekte..

İtiraz ettiğim nesnelere vazo dediysem, üzerinde çiçekli böcekli, desenli şeyler anlamayın.. Düz camdan şekiller.

Biri Galatasaray’ın UEFA şampiyonluk kupasının camdan hali..

Öbürü küçük ölçekte turşu küpü..

Bir de altı saplı, üzeri kadeh gibi açılan vazo satın almış.. Çiçek koysan durmaz içinde.. Çorba koysan dışarı taşar.. Anlaşılmaz bir nesne..


***
Geçenlerde markete uğramıştım.. Bir torba limon aldım.. Mutfakta koyacak yer bulamadım..

Bunun salondaki masanın üzerinde duran küp şeklindeki vazosu aklıma geldi.. Getirdim mutfağa..

Limonları içine tıktım.. Çok da güzel durdu..

On dakika sonra da bizim kız eve girdi.. Yanında da iki arkadaşı..

VUKUAT YAPTIK..

Bunlar toplu gezmeye başladı mı bilirim ki “kızlar cephesinde..” vukuat vardır.. Bütün gece telefonlar susmaz..

En son dedikodular bile savaş eşiğindeki bir ülkenin dışişlerine gelen kripto muamelesi görüp, anında bir diğerine ulaştırılır..

Fısır fısır ikili üçlü görüşmeler.. Bu arada seni fark eden olmaz.. Yanımdan geçerler, önümde arkamda dururlar..

Bana belediye parkına dikilmiş ucuz heykel muamelesi yaparlar..

İşte öyle bir kriz gününde bunun küp vazosuna limon tıkacağım tutmuş.. Görür görmez isyan etti..

“Baba bu kadar da olmaz amaa!”

Kucağındaki limonlu küp, yaramaz bir çocuğa nasıl ceza vereceğini düşünen öğretmen gibi kaşını çatmış bakıyor..

Diğer iki kız arkadaşı da ağızları açık “Bunu da mı yaptı?” der gibi olacakları bekliyorlar..

O vazolar dekoratif amaçlıymış.. Bunu herkes bilirmiş.. Dekoratif amaçlı şeyler seyirlik için olduğundan içine bir şey konamazmış..

Bir gören olsa beni çok ayıplarmış..

O bana saydırırken ben de geri geri gidip, raflı kanepenin sırtında duran iki küp şeklindeki vazoyu maskelemeye çalışıyorum..

Onların birine çeşitli lokantalardan, otellerden aldığım kibritleri diğerine de içi boşalmış Tokai çakmaklarımı tıkmışım..


***
Neyse ki onları görmedi.. Kızım mutfağa daldığında ikisini birden gazetelerin üzerine boca ettim..

Arkadaşları gördü bu halimi ancak belli ki onlar da bana acıdıklarından ispiyonlamadılar..

Şu anda sadece bizim salonda hiçbir işe yaramayan sekiz adet cam vazo var.. Bunları da öyle bir yerleştirmiş ki..

Nereye kitap koyma ihtimalim varsa, nereye yayılma eğilimi gösteriyorsam oraya birer cam vazo dikip, dekoratif alan ilân etmiş..

Ben de boş cam vazoların arasında eski yılların boş Vita tenekesinden yapılma saksı gibiyim..

Eğer Beymen’de taksitle “her eve lazım dekoratif babalar” satılsaydı salondaki yerimden bu kadar emin olamazdım..

Mücadelem sürecek..