Seferi durumdayım.. Görevim, Türkiye’de herkeslerden önce Avrupalı olan Fenerbahçe’nin İtalya’nın güzide kulüplerinden Inter ile oynayacağı maç öncesi izlenimlerimi yazmak.. Ahalimizi yeni bir zafere hazırlamak.. Bu görevi Bay Zafer icat etti..

Bay Reha’nın Milano’dan dönmesinden iki gün sonra şahsıma tebliğ etti..

Sevgili kankam, yakın silah arkadaşım, darp cephesi kumandanım Reha Muhtar birazcık takvim özürlü olmasaydı..

Bir de son zamanlarda takıntı yaptığı “kadın-erkek ilişkileri”nden kafayı kaldırıp spor sayfalarına birazcık baksaydı..

“Aaaa! Fener buraya geliyormuş.. İki gün daha kalayım da hallerini yazayım..” derdi.. Böyle bir görev de üzerime yıkılmazdı..

Sorun bakalım.. Milano’ya gelip Fenerbahçelilerin hallerini yazmak neden turistik amaçlı bir eğlence olmuyor da görev sayılıyor..

Birinci sebep.. Buranın yerli ahalisinden güzel kadın çıkmıyor..

Bir kere “kadın yok” dendi mi sebeplerin ikincisi, üçüncüsü sorulmaz gayri..

Bu zengin şehir, bi hikmet-i müteal güzel kadından mahrum.. Her şeyi var.. Para, görkemli yapılar, geniş bedestenler, içi mal dolu dükkânlar.. Şu bu... Lakin kadın yok..

BOŞUNA TEHDİT

Hani Kuzey İtalya’nın Milano, Torino, Bologna gibi zengin şehirlerin ahalisi arada bir bunalıma girip tutturur..

“Biz ülkenin kuzeyindekiler olarak İtalya’dan ayrılıp başka bir devlet olmak istiyoruz..” der sızlanır..

Kimse aldırmaz..

Temsil bizde sanayileşmiş kentler.. İstanbul, Kocaeli ve Bursa birleşse..

Memleketin geri kalanına “Biz ayrı dükalık grup ayrılacağız” haberini verse kızılca kıyamet kopar..

Bu nüfusa kayıtlı herkes hain-i vatan ilan edilir..

Burada böyle bir şey olmuyor.. Ya susuyorlar.. Ya da Napoli gibi, Palermo gibi fukara sayılan kentlerden cevap geliyor..

“Ayrılırsanız ayrılın be.. Zaten kadınlarınız bir şeye benzemiyor..”

Artık bu sebepten mi yoksa alışveriş cenneti olduğundan mı nedir bilmem..

Bu Milano nam şehir, bizim kadınların kendilerini en mutlu hissettikleri yer..

Şehrin orta yerinde “Dom” dedikleri bir katedral var ki akıllara seza..

Onun yanında da bizim Kapalıçarşı’nın daha süslüsü bir bedesten..

Dom’un yanından geçip o bedestenin arkasından dolanarak daire yapan daracık bir yol var ki iki yanı silme marka dükkânlarla dolu..

HER ŞEY MARKA

Bu İtalya’da marka olmayan nesne yok zaten..

İtalyanca şiire yatkın bir dil olduğundan sonu “elli” ekiyle biten her sözcük durduk yerde marka oluveriyor..

Bizim memlekette bir ismin başına “öz” ekini yerleştir.. Ürününü öyle marka yapmaya çalış.. O “öz” eki ürünü batırır..

Burada ise “elli” eki malı ihya ediyor.. Bu sebeptendir ki burada alışverişler şenlikli..

Lafın burasında soluklanıp, bizim alışveriş meraklısı kadınlarımıza küçük bir uyarı yapayım..

Yazdıklarıma bakıp heveslenmeyin.. Hele turlara neyim katılarak buraya alışverişe gelmek akıl kârı değil..

Eğer bir otobüs bulamadınızsa işiniz zor..

(Zorunlu bir açıklama..) “Otobüs” paradan yana derdi, kadından yana nasibi olmayan erkeklere verilen isimdir..

Kadın kendine, ömür boyu parasını harcayabildiği bir koca veya sevgili buldu mu “şans otobüsüne binmiş” sayılır..

Harcamalarından sorumlu tutulmaz..

Kaldığım Four Season oteli, bu Dom dediğim katedrale çok yakın.. Katedrali kuşatan o alışveriş zincirinin tam ortasında..

O yüzden Türkiye pasaportlular oteli işgal etmiş durumda..

Evli olanların çoğu eşleriyle birlikte gelmiş..

Ama kadınlar bir iki gün öncesinden İstanbul’dan çıkıp otelde konuçlanmış..

Erkekler de pazartesinden itibaren düşmeye başladılar..

Otelin avantajı burada meydana çıkıyor.. Alışveriş cinnetine kapılan kadınlar kahvaltıdan sonra dükkânlara dalıyorlar..

Alışveriş poşetlerini yüklenip iki adım mesafedeki otele getiriyorlar.. Poşetleri odalarına atıp yeniden koşturuyorlar..

Böylece trafikte vakit kaybetmeden çarşıyı yağmalamak mümkün oluyor..

İTİBAR YÜKSEK..

Şık mağazaların tezgâhtarları bizim kadınlara “petrol emirliklerinden gelmiş prenses..” muamelesi yapıyor..

Sebepleri belli.. Birincisi bizim kadınların alışverişte “Tazmanya canavarı” gibi iştahlı olması..

Nasıl ki Tazmanya canavarı bir oturuşta vücut ağırlığının dörtte üçü kadar yemek yiyebiliyorsa, bizim cemiyet hayatının seçkin kadınları da tek seferde ağırlıklarının dörtte üçü kadar mal satın alıp otel odasına yardımsız taşıyabilir..

İtalyan tezgâhlarda saygı uyandıran ikinci sebep de bu kadınlarımızın azimleri..

Bir yetmiş küsur boyunda elli beş kilo ağırlığındaki Julia Roberts’ın giydiği gece kıyafetini kafasına takan bir sosyetik kadın engel tanımaz..

Kadının bir elli sekiz boyunda ve yetmiş kilo ağırlığında olması, o incecik yıldızın kıyafetine girebilme konusundaki azmini kırmaz..

İsterse daha da kilolu olsun..

Bizimki ne yapar eder o kıyafetin içine girmeyi başarır.. Bu yüzdendir ki İtalyan satıcıları bizdeki bu sarsılmaz iradeye şapka çıkarırlar.. Saygı duyarlar..

Otelden çıkıp şöyle bir dolaştım.. Dom’a kadar gittim.. Kapalıçarşısında gezindim.. Ortalık İstanbul’dan gelenlerle dolu..

Ne var ki sarı lacivert çubuklu formalarını şimdilik giymemişler.. Durup durup Fener sloganı da atmıyorlar..

Galeria adlı lokanta cafe karışımı bir mekân var çarşıda.. Kış bahçesi gibi camla kaplı.. İki Fenerli orada yemek yiyordu..

İkisi de Fenerbahçe forması giymişler.. Sırtlarında ise “Genç Fenerbahçeliler” yazısı vardı..

Genç Fenerliler’den kırk yaşlarında olanı spagetti dolu tabağa yumulmuş iştahla yiyordu.. Daha doğrusu tabağı öper gibi üstüne eğilmişti..

Dudakları ile tabaktaki makarna arasında iki santim mesafe kaldığından “spagetti otluyormuş” gibi görünüyordu.. Diğer müşteriler de bizimkini seyrederek, bu yeni spagetti yeme tekniğini bellemeye çalışıyorlardı..

Memleketimden bir yiğiti karnını doyururken görünce nedense duygulandım..

Eeee! “Gurbette taşa yaslanmayan evdeki hasırın kıymetini bilemezmiş..”

Yarın devam ederiz..