İstinye Park’ın içindeki Mudo mağazasının tam orta yerine konuşlanan Mangerie bende irade neyim bırakmadı.. Son günlerde semizlenmem bu yüzdendir.. Sonu iyi olur inşallah..

İki üç gün önceki “Fukaranın düşkünü, alışveriş merkezi gezer kış günü..” başlıklı risaleme anında cevap yağdı..

Fukara kısmından değil, tam tersine tuzu kuru olanlardan.. Daha doğrusu alışveriş merkezlerinde mekân sahibi olanlardan..

Yazıdan “Ne lüzumu var bu kadar alışveriş merkezine..” mânâsı çıkarmışlar..

Kendilerini halkla ilişkilerci sayan üç beş kızın, kırık cümlelerle oluşturduğu sitem metinlerinden çıkardığım bu..


***

Bir kere ben alışveriş merkezlerine karşı değilim.. Tam tersine.. Bunlara vurgunum..

Hatta bu gibi yerlere olan merakım, tarafsız bir ruh doktoru tarafından incelense “bağımlılık”olarak açıklanabilir..

Ruh doktoru hasmımsa, çekinmeden “dangalaklık” da diyebilir..

Okur bilir.. Ben bir ülkeye dadandım mı suyunu çıkarana kadar gider dururum.. Bir vakitler Tayland’a dadanmıştım..

TERBİYELİYİM..

Tayland, Hind-i Çin diye bildiğimiz yarımadanın yıldızı.. Başkenti Bangkok da dünyanın cazibe merkezi sayılan şehirlerden biri..

Durur durur, aklıma turistik etkinlik yapmak geldiğinde Bangkok’a giderdim..

Şimdi oraları görmüş kalbi fesat okurların aklına Pat Pong I ve Pat Pong II sokaklarından çıkmadığım geliyordur..

“Asılsız iftiradır..” diyemiyeceğim..

Gittim ama sorun bakalım niye gittim? İnsan gurbete çıktığında kendini yalnız hissediyor..

Memleketinden birilerini görmek, iki satır üst üste koymak istiyor..

Dört, beş milyonluk bir şehirde ha deyince hemşehri bulabileceğin tek yer de numara sırasıyla duran bu Pat Pong sokakları..

Evet biraz adaba mugayir hali var.. Temsil, kızlar üryan geziniyor.. Çok affedersiniz, oraları buraları açık.. Havalar aşırı sıcak olduğundan üşütmüyorlar..

Her ne kadar aile terbiyesi görmemişlerse de sanata çok yatkınlar.. Olmadık marifetler yapıyorlar.. Birisi aklımda..

Poposuna yerleştirdiği kamışla dart oku fırlatıp balon patlatıyordu ki temaşası çok keyifli..

Ama ben asla kızların o halinden yararlanıp onlara bakmıyordum..

Beni daha çok işin sanat tarafı ilgilendirdiğinden, dart okunun fırlatıldığı yere değil de hedef olarak kullanılan balonlara bakıyordum..


***

Her neyse.. Asıl söyleyeceğim şey başka.. Benim zırt pırt fırlayıp Bangkok’a gitmemin sebebi oradaki ışıl ışıl alışveriş merkezleriydi..

Ataköy’deki Galeria’yı saymazsak memleketimizde benzeri henüz yoktu..

Kendimi o ışıl ışıl alışveriş merkezlerinde gezinirken çok mutlu hissederdim.. Tıpkı geçenlerde İstinye Park’ta gezinirken hissettiğim gibi..

NOSTALJİK ÇARŞI

İstanbul il sınırları dahilindeki alışveriş merkezlerini bir sıralamaya koymam icap ederse listemin başına İstinye Park’ı oturturum..

Ferah koridorları, geniş meydanları ile Cevahir Center ile birlikte zirvede.. Yeme içme olayı harika.. Bir de bedesten yapmışlar içine..

Mekânın bütünlüğünden kopup Yeni Cami bitişiğindeki Mısır Çarşısı’na girmiş gibi oluyorsun..

Eski İstanbul’un geleneksel dükkânları içinde.. Bir büyük et, bir de büyük balık reyonu var..

Özellikle balık reyonu şu sırada benzersiz.. Kırık buzların üzerinde yatan her çeşit balıktan istediğini seç.. Ustalar beş on dakika içinde ızgarasını yapıp önüne koyuyor..

İstersen reyonun etrafına Paris’in sokak kafeleri gibi yerleştirilmiş masalardan birine otur ye.. İstersen paket yap evine götür..

Fiyatları da çok makul..

Hemen bitişiğindeki manav da bana göre İstanbul’un en iyisi.. En taze yeşillikler burada..

Zaten bu tespitimin doğruluğu alışveriş merkezine gelen yabancıların manavın etrafında turnikeye girmelerinden de belli..


***

Lakin benim asıl favorim Mudo mağazasının içindeki “Mangerie” adlı mekân..

Müşteri gezinirken acıktığında oturup burada isterse yemek yiyebiliyor isterse iyi bir kahvaltı ediyor..

Ben Gümüşlük’teki Limon’u memleketin en iyi kahvaltı mekânı ilan etmiştim.. Mangerie açıldıktan sonra ikinciliğe düştüler..

En azından “en iyi yazlık mekân” oldu Limon.. Kışlıkların şu sıradaki birincisi ise Mangerie..


***

Elif Hanım’ın işlettiği mekânda küçük kanepeler, minik pideler minyatür fırın kürekleri ile önünüze geliyor..

O kadar çok çeşit var ki.. İnsan hepsini tatmaya kalktığında çatlama noktasına gelebilir.. Kendi tespitimdir..

Böyle bir kahvaltıda yemeye içmeye narh koyan irade kaybolup gidiyor.. Pisboğazlık zafer kazanıyor..

YANLIŞ SEÇİM

İlk gittiğimde Zülfü Livaneli, Ertuğrul Özkök, Mudo ve Zafer Mutlu oradaydılar.. “Kahvaltı eder misin?” diye sordular..

Ben konsepti anlamadığımdan Gila Hanım’a sokak simidi olup olmadığını sordum..

Kızcağız bütün nezaketi ile getireceğini söyledi.. Klasik çay simitli kahvaltımı, masadaki diğer arkadaşlarımın aşağılayıcı sözleri eşliğinde yaptım..

Duygusallığa kapılıp simidi bir kenara itmedim..

Meğer onlar da kahvaltı istemiş.. Benim yaptığım çıkıntılık, onların asil görünümlerini zedelemiş..

Her zaman kibar olan Zülfü’yü ayrı tutuyorum ama diğerlerinin söyledikleri laflar yenilir yutulur şeyler değildi..

Eğer hesabı kendim ödemeye niyetli olsam onları o lafları için pişman ederdim ancak kendimi tuttum.. Ne demiş atalarımız:

“İşten değil, dişten artar..”


***

Tam simidin son lokmasını yedikten sonra servise başlanan kahvaltı aklımı uçurtacak gibiydi..

Önce karakter yapıp ikramlarını reddettim..

Sonra içimden “Bu durumda alınganlık ile enayilik eş değerdir.. Fakirin gururu olmaz.. Otur ye dingo..” dedim.. Sofraya saldırdım..

İyi ki daha önce o iki simidi yemişim.. Masayı aç bırakacaktım..

Bazen yanlış bir karar da hayırlı oluyor..