Köşe yazarı olmak zor şey değil.. Bunun için önce sizin yazı yazabileceğinize inanan bir genel yayın yönetmeni bulacak, sonra da bir gazete köşesi zaptedeceksiniz.. Bunları yapın.. Ben de size yazı yazmanın tüyolarını ve sihirli final cümlesini öğreteyim..

Arada bir hevesliler geliyor gazeteye.. Nasıl sızıyorlar, bilemiyorum.. Benim odaya kadar çıkıyorlar..

Yeşim’in asli işi beni “gereksiz taramalardan” korumak.. Lakin bu kızda tersine işleyen bir mekanizma var..

Ben kimden kaçarsam, telefonda bulur elime verir.. Kimi atlatmaya çalışırsam bir yolunu bulup odaya kadar çıkarır.. Bir şeyin mücadelesini veriyor ama ne? Belki de benim bilmediğim gizli bir sekreter örgütü var..

Varsa talimatı oradan alıyor..

“Ben köşe yazarı olmak istiyorum..” deyip her başvuranı bir şekilde karşıma dikmesi bundan olabilir..

Peki “köşe yazmak” isteyip de yazamayan gizli yetenekler mi var derseniz, eliniz boş kalır..

Gelenlerin çoğunun “köşe yazarlığı” konusunda bir fikri yok..

Zaten bu yüzden de yolunu bulup karşıma dikildiklerinde birinci veya ikinci soruları “Nasıl köşe yazabiliriz?” oluyor..

Ben de hayali bir bilgisayar klavyesi üzerinde parmak oynatıp, daktilo tıkırdatır gibi yaparak “Böyle..” cevabını veriyorum..

Çoğunlukla tatmin oluyorlar..

TAVUK YEMLEME

Tahminime göre mekanizma şöyle işliyor..

Kendisinde “köşe yazacak potansiyel gören” okur, eline aldığı gazeteyi inceliyor..

Köşe yazarlarının kapladığı alanları göz kestirimi ölçüp biçiyor..

Sayfalarda kalan yerleri ise yeni köşe yazarlarının imarına açık mücavir alan gibi görüp kapımızı çalıyor..

Sanki bunları “Köşe yaz.. Köşe yaz..” diye çağıran gizli bir ses var..

Bilinmeyen bir ses..

Köydeki akrabalarına mektup yazıp “İstanbul’da daha çok yer var, siz de gelin..” çağrısı gibi geliyor bunlara..

Hooop! Karşımdalar..

Köşe yazma heveslisi eğer erkekse mutlaka hesaplaşmak istediği birileri vardır..

Fırsat verirsen, ilk üç beş yazısında sövüp sayar hesabını görür.. Sonra kara kara “Ne yazacağım..” diye düşünür..

Köşe taliplisi eğer kız çocuğuysa durum değişir.. Kızların birinci isteği elini çenesine dayayıp fotoğraf çektirmek, o fotoğrafı köşesinin tepesine yerleştirmektir..

Onun için neden yazmak istediğini değil de, eli çenesindeki fotoğrafının gazetede nasıl duracağını düşünür..

Yüzündeki defoları fotoğrafta nasıl saklayacağını hesaplar.. Ne mi yazacak? Allah kerim.. İnternet siteleri sağ olsun.. Bulunur bir şeyler..

Bir yolunu bulup “köşe yazarlığının esame defterine” adını yazdıran binden fazla imza sahibi var..

Bunların yüzde doksanı Türkçe’den nasipsiz, yüzde doksanının gramer kurallarıyla dahi ilgisi yok..

Okuyun yazılarını.. Temsil virgül kullandıkları yerlere bakın.. Virgülleri içgüdülerine göre dağıtırlar yazının içine..

Tavuk yemi serper gibi saçarlar.. “Ve” gibi “ile” gibi “ise” gibi ayıraçların yanında virgül kullanırlar.. Kelimeden ayrı yazılan ve “dahi” anlamına gelen “de-da” eklerini de boş bırakmayıp virgülle süslerler..

Böyle bir yazı gördünüz mü bilin ki sahibi yolunu bulup bu esnafın içine sızmıştır..

TEMEL KURALLAR

Bu yazının amacı, potansiyel köşe yazarlarından sızlanmak değil.. Tam tersine..

Niyetim, onların bana ulaşan “Nasıl köşe yazabilirim?” şeklindeki bıktırıcı sorularına toptan bir cevap verip, bir seferde kurtulmak..

Şöyle köşe yazısı yazabilirsiniz..

Bilgisayarınız varsa onun, yoksa bir daktilonun başına oturun.. Sakın ola ki köşe yazısını kağıt üzerine kalemle yazmaya kalkışmayın.. Bu daha işin başında sizi mahallenin ulaşılmaz kızına mektup yazan acemi zampara durumuna düşürür..

Konuyu komşuyu “Maydanoz var dişinde, süslü avrat peşinde..” diye düşündürür..

Birinci kural bir bilgisayar veya daktilo..

Eğer laptop’ta yazacaksanız onu mutlaka bir masaya yerleştirin.. Öyle evin bir köşesinde kucağınıza alıp yazmaya kalkışmayın..

Bu da havayı bozar.. Potansiyel köşe yazarına “Tepsi içinde pirinç ayıklıyormuş..” görüntüsü verir ki yakışık almaz..

Bilgisayarınızı masaya koydunuz, bir sandalye çekip karşısına okurdunuz..

Dik durun.. Yazarken asla eğilip bükülmeyin.. Aletin üzerine eğilerek tuşları tıkırdatmak, yazara arzuhalci havası verir.. Çevrede iyi etki bırakmaz.. Dik durmak ise sizi yazarken seyredenleri:

“Sıkı yazar olmalı.. Hükümet adamlarının ikine dikine gidiyor..” şeklinde düşündüreceğinden, imaj besleyicidir..

FİKRİNİZ YOKSA..

Köşe yazarlığına yeni başlayanlar için en zor şey gündemi belirleyecek konu bulmaktır.. Veya gündeme uygun yazı yazmaktır..

Fikrinizi sağa sola zıplatmaktan kaçının..

Yarın bir gün Zafer Mutlu, Ertuğrul Özkök veya Sedat Ergin sizi aniden göreve çağırabilir..

Birinden biri size “Gel aslanım.. Elimizdeki yazarlardan bir şey çıkmadı.. Bahtını bir de sen dene yiğidim..” çağrısı yapabilirler..

Size köşe açıldığı andan itibaren de vatandaş ağzınızın içine bakar..

Diyelim ki tam o sırada Yunanistan ile aramızda “keçi otlatma meselesinden” niza çıktı.. Çarşı karıştı..

Ege’de jetler it dalaşı yapıyor.. Beyanatlar havada uçuşuyor..

Siz böyle bir zamanda “Yeni yetişen kızlar saymıyor anasını.. Dar yapar fistanını.. Gösterir memesini..” türünden bir yazı yazarsanız daha başlarken duvara toslarsınız..

Bir de yazıyı nasıl bitireceğiniz önemlidir..

Köşe yazarı esnafının cezai ehliyeti olmadığından fikirleriniz yüzünden sizden hesap sorulmaz..

Bir köşe yazarı için en büyük hata yol göstermektir.. Fikir beyan eder, yol gösterirseniz yine çuvallarsınız..

Beyinsiz olduğunuz anlaşılır.. O yüzden hataları gösterin ama çözümü göstermekten kaçının..

İdeal olan, aklınıza geleni sayıp döktükten sonra yazıyı “Benden söylemesi..” sözcükleriyle bitirmektir..

Ki bu mesleğin ustaları, köşe yazarlığının icadından beri böyle yaparlar.. Başları da hiç ağrımaz..

Benden söylemesi..